Frankrijk, een zaadje dat bleef groeien

In 1992 ging ik voor het eerst met mijn ouders op vakantie naar Frankrijk. De bestemming was Chilleurs-aux-Bois, een eenvoudig vakantiepark niet ver van Orléans. Geen luxe, niets spectaculairs. Maar dat maakte op dat moment helemaal niets uit.

Wat mij als kind vooral is bijgebleven, was niet zozeer de plek waar we aankwamen, maar de reis ernaartoe. We reden volledig over de Route Nationale. Geen snelwegen, geen haast. Onderweg speelden we een spel: raden uit welk departement de Franse kentekens kwamen. Terwijl dat spel zich afspeelde, trok het Franse landschap langzaam aan mij voorbij. Velden, dorpen, lange rechte wegen, ruimte. Heel veel ruimte.

Toen wist ik het eigenlijk al. Dit was anders. Dit was een land van uitgestrekte landschappen en ademruimte.

De jaren daarna volgden de vakanties elkaar vanzelf op. Luzy in de Bourgogne, waar ik later nog vele jaren zou terugkomen. Langeac in de Auvergne, Mainsait in de Limousin, en nog talloze andere plekken. Elke regio had zijn eigen karakter, zijn eigen licht, zijn eigen ritme. Zonder dat ik het toen doorhad, werd daar iets geplant. Een zaadje.

Vele jaren later, toen ik zelf vader was geworden, wilde ik mijn kinderen datzelfde Frankrijk laten zien. Niet het Frankrijk van folders of snelwegen, maar het Frankrijk dat ik als kind had leren kennen. De jongste was nog geen half jaar oud toen ze al op een camping in de Bourgogne lag. Al was het voor de kinderen toen vooral “bij Wim en Paula op de camping”  de plek waar zij zich veilig voelden.

Naarmate de kinderen ouder werden, konden we steeds verder reizen. Steeds meer ontdekken. Zo kwamen we in vrijwel elke uithoek van Frankrijk. Van Fort Boyard tot Nice, en van Straatsburg tot Bordeaux. Niets was te gek. Weekendjes weg, lange zomervakanties, rondtrekken zonder vast plan. En soms ook gewoon spontaan een dagje naar de Franse Ardennen — vanuit Midden-Limburg nét goed te doen.

Al die reizen samen vormen de basis van wat je hier op deze website ziet. Niet alleen, maar wel duidelijk merkbaar, krijgt Frankrijk hier wat meer aandacht dan gemiddeld. Omdat dit land voor mij geen vakantiebestemming is, maar een rode draad. Een plek waar herinneringen zich opstapelen, waar landschappen blijven verrassen en waar het gevoel van ruimte telkens weer terugkomt.

Dat zaadje uit 1992 is nooit meer verdwenen. Het is alleen maar verder gegroeid.